Miało być inaczej ..

Rozdział 2

* Jessica

Dokładnie o 17.30 byliśmy na miejscu. Choć impreza zaczynała się o 18. ja zawsze wolałam być szybciej. W klubie znajdowała się już dość znaczna grupka ludzi, większością byli to piłkarze Lecha i Borussi wraz z żonami lub partnerkami. Razem z Kubą weszliśmy do klubu, nie wiedziałam jak się zachować więc chwyciłam go pod rękę. Kuba się uśmiechnął. Myślałam, że zaraz wybuchnie śmiechem. Nie wiedziałam o co mu chodzi. W tłumie zobaczyłam Lewandowskiego, który szedł w moją stronę.

- Cześć Jess - Robert przytulił ją na powitanie

- No , cześć - ucieszyła się na to powitanie

- A to pewnie jest Jakub, tak ? - podał rękę Kubie 

- Tak to ja we własnej osobie, ale skąd wiesz kim jestem ? - zapytał

- A no Jess o Tobie trochę opowiadała - uśmiechnął się do Jessicy

- O , czyli jednak mnie lubi - zaśmiał się Kuba 

- Przestań - zaczerwieniła się Jessica

- Wy razem? No wiecie ... - powiedział Lewy

- Nie ! - wykrzyknęli oboje 

- No spokojnie , trochę to tak wygląda, ale teraz idę się przywitać z resztą. Do zobaczenia - odszedł od nich

- Ej , Jess ja zaraz wrócę. No wiesz , instynkt łowczy - zaśmiał się Kuba

- Nie śpiesz się ! - krzyknęła za nim, ale on już nie słyszał 

 Jessica poszła do baru zamówiła sobie sok pomarańczowy, i tak stała przy tym barze obserwując Kubę i jego podboje przy tym uśmiechając się. W pewnym momencie podszedł do niej jakiś chłopak, na początku nie kojarzyła kto to, lecz w końcu sobie to skojarzyła. Był to Łukasz Teodorczyk, jej drugi ulubiony piłkarz.

Trochę się zawstydziła i czekała aż on coś powie : 

- Fajna impreza, co? - zapytał piłkarz

- No , może być - odpowiedziała ukrywając swoją ekscytację

- Fajna , bo spotkałem Ciebie - uśmiechnął się do niej słodko

- Jeszcze nie wiesz jak mam na imię a już mnie podrywasz - odpowiedziała mu Jessica

- Faktycznie racja , jestem Łukasz, a ty piękna damo ? - znów wyszczerzył te swoje ząbki

- Wiem kim jesteś, a ja jestem Jessica dla przyjaciół Jess - uśmiechnęła się do Niego

- O, czyli już jesteśmy przyjaciółmi - objął ją ramieniem 

- Nie nie jesteśmy, tak się mówi - wściekła się i ściągnęła jego ramię z siebie 

- Spokojnie, piękna. Przepraszam nie chciałem -zasmucił się trochę 

- Dobrze, wierzę . Może pójdziemy na zewnątrz pogadać ? - zaproponowała mu

- Przed chwilą byłaś wściekła, a teraz proponujesz mi spacer ? - zdziwił się

- Jak nie chcesz to nie , twoja sprawa - dążyła ku wyjściu

- Nie , ja się bardzo z tego powodu cieszę - chwycił ją za nadgarstek

- To co , idziesz ? 

- Idę , już idę .

  Wzięła go pod rękę i tak chodzili po Poznaniu, przez 2 godziny. Rozmawiali, śmiali się, dowiedzieli się o sobie dość dużo.

- Ej , a ten chłopak z którym przyszłaś to twój ... - nie skończył

- Nie , no coś ty. To mój przyjacielobrat - uśmiechnęła się do Niego

- To w końcu kto ? 

- To jest Kuba, mój przyjaciel od piaskownicy - wytłumaczyła mu sytuację

- Aa , no to rozumiem. A wiesz, co ? Masz taki fajny niemiecki akcent. - przytulił ją 

- Jakbyś przez 5 lat mieszkał w Niemczech też byś tak miał - wtuliła się w Niego 

- Teraz to Ci nie przeszkadza jak Cię przytulam ? A przeszkodzi Ci jeżeli zrobię coś więcej - zapytał z łobuzerskim uśmiechem

- Tak , przeszkodzi mi - odsunęła się od Łukasza

- Ale dlaczego ? Przecież nie masz nikogo . - próbował zrozumieć Teo

- No i co z tego ? Mógłbyś odwieźć mnie do domu ? 

- Do mojego ? - zaśmiał się

- Dobra , idę na pieszo .

- Czekaj , odwiozę cię , dawaj adres .

- Masz .

- Daj jeszcze swój numer - poprosił

- Masz i jedź.

I pojechali  ... 

_________________________________________________________________________________

  

To tyle następny rozdział za 2 dni . Lov .